Tasavvufun Konusu

 Tasavvufun konusu genel anlamda Allâh, varlık ve insandır. Keşf, ıyan, vecd ve vicdân îtibârıyla Cenâb-ı Hakk’ı zat, sıfat, şüûn ve fiilleriyle tanımaktır (ma’rifet-i ilâhiyye). İnsanın rûh ve nefs îtibârıyla yapısı, rûhun tasfiyesi, nefsin tezkiyesi ve ahlâkın yüceltilmesi tasavvufun konusudur. Bu yüzden Bâzı mutasavvıflar, tasavvufun konusunu “tahalluk ve tahakkuk” olarak özetlemişlerdir. Tahalluk, İslâm ahlâkını öğrenmek, tahakkuk bunu gerçekleştirip ahlâkî ve mânevî yükseliş sonucu bâzı tahkîki bilgilere ulaşmaktır. Bir başka ifâde ile tasavvufun halka dönük olan tarafı tahalluk, Hakk’a dönük olan ciheti ise tahakkuktur. Cüneyd el-Bağdâdî “Tasavvuf nedir?” diye sorulduğunda: “Tasavvuf sûfîyâne hayâtın bir vasfıdır.” cevâbını vermişti. “Bu vasıf Hak’la mı yoksa halkla mı kâimdir?” sorusuna “Hakîkati Hakk’ın vasfı, resim ve sûreti ise halkın vasfıdır.” diye cevap vererek buna işâret etmiştir.
Rûhun tasfiyesi, nefsin tezkiyesi ile ahlâkın yüceltilmesi için gerekli şartlar, mânevî makamlar ve hâller; vecd, istiğrak, aşk, sevgi, nefret ve kin gibi duygular ve bunlara dâir bilgiler tasavvufun konusuna dâhildir.
Kâinat ve varlık da tasavvufun konuları arasında yer alır. Çünkü tasavvuf, Allâh, insan ve varlık arasındaki ilgiyi “vahdet-i vücûd”, “vahdet-i şühûd” ya da “tevhîd-i vücûdî ve şühûdî” gibi düşünce sistemleri içinde inceler. Nitekim ilgili bahislerde görülecektir.1

   * Kaynak: Ana Hatlarıyla Tasavvuf ve Tarikatlar; Prof. Dr. H. Kamil YILMAZ; Ensar Neşriyat

1